0 0
Read Time:1 Minute, 1 Second

حالِ من در این چند سال، همچون حالِ «جان اسنو»یی بود که به سرزمین‌های سرد شمالی تبعید شده، درحالیکه برادران و خواهرانش در چنگ ستمگران و حیله‌گران اسیر و زخمی و شهید می‌شوند. زنان و مردانی که می‌جنگند، می‌بازند، می‌بَرند، نارو می‌خورند، سلاخی می‌شوند، دوباره بلند می‌شوند و می‌جنگند، اما «جان اسنو» در کنارشان نیست. بعضی‌ها فراموش‌اش کرده‌اند و برخی هنوز به یادش دارند. اما «گرَش یاد آورند یا نه، او از یادشان نمی‌کاهد.»

حالِ «جان اسنو»یی که با شمالی‌ها می‌زییَد، می‌خورد و می‌آشامد، راه و رسم جنگیدن می‌آموزد، عاشق‌شان می‌شود و هم‌خوابگی می‌کند، اما در آخرین لحظه، روحِ سیاهِ کلاغی‌اش را رها نمی‌کند. تمام امیدش، پیوستن به برادران و خواهران‌اش است. تمام عزم‌اش بازگشتن به میدانِ اصلیِ نبرد است.

حالِ من،

حالِ من حالِ «جان اسنو»یی‌ست که همه‌ی هویت‌اش به یک گرگ، یک ردای سیاه، یک قلم و یک دست‌بندِ سبز گره خورده است.

سربازی که افتان و خیزان، به عهداش برای پاسداری از دیوارِ بلندِ سبز وفادار مانده.

https://soundcloud.com/roohsavar/the-tood-of-john-jnow

Happy
Happy
0 %
Sad
Sad
0 %
Excited
Excited
0 %
Sleepy
Sleepy
0 %
Angry
Angry
0 %
Surprise
Surprise
0 %
Previous post تو از کجا دوباره شوت خواهی زد؟ ‌| شعری برای مارادونا و میرحسین
Next post ایمانِ غیرکلیشه‌ای

Average Rating

5 Star
0%
4 Star
0%
3 Star
0%
2 Star
0%
1 Star
0%

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *